اونی که دوستش داری بهش نگو دوستش داری

میره و تنهات میزاره

اگه با ور ندری بهش بگو دوستش داری

میره و رو دلت پا میذاره

آره میدونم عاشقشی عاشق اون نگاهش

آره میدونم دربدری تا ببینیش باز دوباره

منم یه روزی مثل تو  عاشق بودم تا پای جون

عشقمو فریاد زدمو دربدری شدم نگو

رفتشو تنهام بذاره روی دلم پا بذاره

قلب منو سوزوندو رفت

ای به داد من رسیده، تو روزای خود شکستن

ای چراغ مهربونی، تو شبای وحشت من

ای تبلور حقیقت، توی لحظه‌های تردید

تو شبو از من گرفتی، تو منو دادی به خورشید

اگه باشی یا نباشی، برای من تکیه‌گاهی

برای من که غریبم، تو رفیقی جون پناهی

 

یاور همیشه مومن، تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری، برای من شده عادت

ناجی عاطفه من، شعرم از تو جون گرفته

رگ خشک بودن من، از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم، اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره، که منو دادی نشونم

وقتی شب شب سفر بود، توی کوچه‌های وحشت

وقتی هر سایه کسی بود، واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه شب، تپش هراس من بود

وقتی زخم خنجر دوست، بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونی، به تنم مرهم کشیدی

برام از روشنی گفتی، حلقه شبو دریدی

 

یاور همیشه مومن، تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری، برای من شده عادت

ای طلوع اولین دوست، ای رفیق آخر من

به سلامت سفرت خوش، ای یگانه یاور من

مقصدت هر جا که باشه، هرجای دنیا که باشی

اونور مرز شقایق، پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت، سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق، دست بی ریای من بود

یاور همیشه مومن، تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری، برای من شده عادت