I once had a friend who grew to be very close to me.

Once when we were sitting at the edge of a swimming pool, she filled the palm of her hand with some water and held it before me, and said this: "You see this water carefully contained on my hand? It symbolizes Love."

This was how I saw it: As long as you keep your hand caringly open and allow it to remain there, it will always be there. However, if you attempt to close your fingers round it and try to posses it, it will spill through the first cracks it finds.

ويکتور هوگو ميگه هرگز به کسيکه دوسش داري نگو دوستت دارم ............ ويگتور هوگو غلط کرد ............ ..... دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم

چه انتظار عجيبي...

تو بين منتظران هم ؛ عزيز من چه غريبي

عجيب تر که چه آسان نبودنت شده عادت ؛

چه بي خيال نشستيم ؛

نه کوششي نه وفايي ؛

فقط نشسته و گفتيم : خدا کند که بيايي....

پسر نگاهي به دختر کرد و گفت حالا که کنار ساحل هستيم بيا يه آرزوي قشنگ بکنيم دختر با بي ميلي قبول کرد پسر چشماشو بست و گفت کاشکي تا آخر دنيا عاشق هم بمونيم ... بعد به دختر گفت حالا تو آرزوتو بگو دختر چشماشو بست و خيلي بي تفاوت گفت کاشکي همين الان دنيا تموم بشه ... وقتي چشماشو باز کرد پسر رو نديد فقط چند تا حباب رو آب ديد

متاسفانه نداري! البته تقصير هم نداري! من چيکار کنم نداري ديگه! دست خودتم نيست که نداري! خب نداري ديگه بابا . . . لنگه نداري

زندگي وقتي قشنگه که در کتاب قانون آن اصل معرفت ماده محبت و تبصره عشق نوشته شده باشه

خاکستر قليونتم،مي سوزم تا بسازمت!!!

عشق کليد شهر قلب است، به شرط آن که قفل دلت هرز نباشد که با هر کليدي باز شود.

بدترين فريب عاشق شدنه چون خودت رو به چيزي متعلق ميکني که يه روزي از دستت ميره

يکي بود يکي نبود / زير اين سقف کبود /يه غريب آشنا /دل و جونمو ربود / اينجوري نگام نکن /گل ياس مهربون /اون غريبه خودتي هميشه با من بمون .

دلم را آهني کردم مبادا عاشقت گردد
ندانستم تو اي ظالم دلي آهن ربا داري

سکوت فرياد هزاران درد است در وسعت انتهاي دريا ...........و تو بي انتهاترين فريادي که در سکوت من نشسته اي

عاشقي را شرط اول ناله و فرياد نيست
تا کسي از جان شيرين نگذرد فرهاد نيست
عاشقي کار هر عياش نيست
غم کشيدن صنعت نقاش نيست

از ديروزها به دنبالت دويدم و به اميد ديدارت به امروز رسيدم ولي افسوس...! افسوس که تو به فرداها سفر کردي

سکوتم را به باران هديه کردم.تمام زندگي را گريه کردم...نبودي..!.در فراق شانه هايت به هر خاکي رسيدم تکيه کردم

دلم در حلقه غمها نشسته / زبانم بسته و سازم شکسته
وجودم پر ز شعر عاشقانه ست / تو را مي خواهم و اينها بهانه ست

عشق آن نيست که يک دل به صد يار دهي
عشق آن است که صد دل به يک يار دهي

کاش مي شد قلب ما از ياس بود / تک تک گلبرگ آن احساس بود
پاک و سبز و ساده و بي ادعا / کاش مي شد بهتر از الماس بود
کاش مي شد عشق را تفسير کرد / عاشقي را با محبت سيرکرد

زيباترين هنر دوست داشتن است

اما زيباتر هنر بي صدا دوست داشتن است

انگار پاي ثانيه ها لنگ ميشود

وقتي دلي براي دلي تنگ ميشود

قصه ي شيرين عشقم رفت از خاطر ولي

کوهي از اندوه و ناکامي به فرهادم رسيد!