چشمات واسه من نگات واسه من

تو حرف میزنی صدات واسه من

تو کوچه و خیابون یا که همه جایی

نه اینور نه اونور جلوی پاتو نگاه کن

نه اینور نه اونور جلوی پاتو نگاه کن

 

 

بگو هیچ جا بلند بلند نمی خندی

بزار تا به همه آدما ثابت شه

که تو به عشق من همیشه پا بندی

 

تو حرف میزنی صدات واسه من

تو ناز میکنی ادات واسه من

حتی گل خنده هات واسه من

 

 

 

 

^{امشب دلم میخواد تا فردا می بنوشم من}

فردا تو می آیی

از خونه ی ما نا امیدی ها سفر کرده

فردا تو می آیی

امشب دلم می خواد تا فردا می بنوشم من

فردا تو می آیی

فکر کردی خیلی زرنگی ؟؟

حالا بگو ببینم ای زیر ۱۲نفره یا ۱۳نفر؟!!!!!!؟

خیلی سخته تو یه نفر رو دوست داشته باشی ، ولی اون یه نفر ندونه یا نخواد بدونه.

خیلی سخته تو به یه نفر با یه نگاه عاشقانه نگاه کنی ، ولی اون با یه نگاه سرد و بی تفاوت نگاهت

 کنه.

خیلی سخته که تو شب ها با یادش بخوابی ، ولی اون لحظه ای به یاد تو نباشه.

خیلی سخته وقتی تو اون رو می بینی و لبخند می زنی ، اون با نگاه سردش لبخند رو روی لبهات

منجمد کنه.

خیلی سخته وقتی توی آلبوم عکس هات عکس اون رو می بینی و با نوک انگشتات عکسشو

 نوازش می کنی قطره اشکی از چشمت عکس ها رو خیس کنه.

خیلی سخته اون همیشه توی قلبت باشه، ولی توی قلب اون یه نفر باشه ، به جز تو...

به خدا قسم....

خیلی سخته....

خیلی....

دلم گرفت از آسمون

هم از زمين ,هم از زمون

تو زندگي چقدر غمه دلم گرفته از همه

اي روزگار لعنتي تلخه بهت هر چي بگم

من به زمين و آسمون دست رفاقت نميدم

دست رفاقت نميدم دست رفاقت نميدم

امشب از اون شبهاست كه من دوباره د يونه بشم

تو مستي و بي خبري اسير ميخونه بشم

دلم گرفته نمی خوام آواز بخونم

دلم گرفته نمی خوام اینجا بمونم

امشب دل من ای خدا طاقت نداره

تا کی خدایا اشک غم باید بباره

بگذارید برم من

بخت من امروزبیدار نمیشه

گل به گلستان بی خوار نمیشه

شهر من آخر من و رها کرد

بازم غم من من رو صدا کرد

این درد غربت من رو گرفته

هر چی که داشتم از من گرفته

می خوام برم من اما نمیشه

غم جدائی تمام نمیشه

امشب دل من طاقت نداره

تا کی خدایا اشک غم باید بباره

بگذارید برم من

هیچ می دانی ؛

فرصتی که از آن بهره نمی گیری ،

آرزوی دیگران است؟!

***
یک کاغذ سفید را ،

هر چقدر هم که سفید و تمیز باشد

کسی قاب نمی گیرد ،

برای ماندگاری باید ؛

حرفی برای گفتن داشت.

***

بر ماسه ها نوشتم

دریای هستی من

از عشق تو هست سرشار

این را به یاد بسپار

***

پرستو ها چرا پرواز کردین

جدایی راشما آغاز کردین

جدایی ، بی وفایی ،قهر و دوری

همه باشند گناه آشنایی

***

در کویر سبز عشق ؛

این سخن از من بگیر :

مرگ تو مرگ من است

پس تمنا می کنم هزگز نمیر

***

میدونید چرا زنبورها گل میخورن؟

چون دروازبان ندارن!

***

خدایا ؛

به فرشتگانت بسپار

که درلحظه ، لحظه نیایش خویش

دوستان مرا از یاد نبرند .

 ***

اگه از تو ننوشتم

فکر نکن سرم شلوغه

توی زندگی یه وقتا

تنهایی رمز عبوره

اگه از چشات گذشتم

فکر نکن عاشق نبودم

مطمئن باش توی دنیا

دل به تو سپرده بودم

 ***

من یه نامه ی عاشقونه ام بازم کن :

محتاج کمی نوازشم نازم کن ،

هر چند که سکه سیاهم ای دوست ،

در قلک دل پس اندازم کن

 ***

ماله کش بر روی بام و

عاشقان در زیر بام

هر دو می مالند ،

اما این کجا و آن کجا

 ***

آسمون به دریا گفت :

این بالا خیلی خوبه ٬

همه جا رو میشه دید ،

دریا گفت: این پایین از اون بالا هم

بهتره ٬ چون فقط تو رو میشه دید ...

***

چرا رو نقاشی ها

بی خودی سایه می زنی

این همه حرف خوب داریم

حرف گلایه می زنی

اگه منو دوست نداری

اینو راحت بهم بگو

چرا با حرفات و نگات

بهم کنایه می زنی

my mother i love you and i need you,even tough

i love you and i need you,even tough

i may at times have made you tear your hair

i set myself apart,bet even so

your presence and your loves are always there

you are my jail cell and ten-ton door

that keeps me from just being who i am

and so i pound the walls and go to war

ramming all the rules that i can ram

yet though i mast rebel,all the while

i know your love,s the ground on wich i stand

i wait upon the flash of your pround smile,my mother

and twist inside at every reprimand

i,m sorry for the times i,ve caused you pain

after these brief storms,love will remain

مادر دوستت دارم وتا ابد به تو محتاجم

تا ابد دوستت دارم وبه تو محتاجم

وهمین لحظه این قدر اشک برای ریختن دارم که موهایت تر شود

خودم را از تو دور کرده ام،با این وجود توجه وعشق تو هنوز در دلم برپاست

تو مامن وسرپناه من هستی

که مرا از گزندها وآسیب ها حفظ می کنی

من از دیوارها می گذرم وپرواز می کنم

و تمام کارهایی را که باید،انجام می دهم تا در پناه تو باشم

شاید من یاغی وسرکش باشم

اما می دانم حتی زمینی که بر روی آن ایستاده ام از عشق تو سرشار است

من منتظر لبخند درخشان وپرغرور تو هستم،مادر

لبخندی که هر گره ای را باز می کند

برای تمام لحظاتی که به خاطر من رنج کشیده ای متا سفم

اما بعد از طوفان های کوچک

این آرامش است که پا برجا خواهد ماند.

*********************

زیبا ترین کلمه برلب های بشریت کلمه«مادر» وزیبا ترین آوا،

آوای«مادرم» است.این کلمه آکنده از عشق و امید است،

کلمه شیرین و مهر انگیز که از اعماق قلب بر می خیزد

وزیبائی است.مادر همه چیز ماست

مادر آن روح جاودانی است که

لبریز از عشق و

زیبائی است.

مسافر خسته من بار سفر رو بسته بود
تو خلوت آيينه ها به انتظار نشسته بود
ميخواست که از اینجا بره اما نميدونست کجا
دلش پر از گلايه بود ولی نميدونست چرا
دفتر خاطراتشو رو تاقچه جا گذاشت و رفت
عکسهای يادگاری شو برای ما گذاشت و رفت
دل که به جاده می سپرد کسی اونو صدا نکرد
نگاه عاشقونه ای برای او دعا نکرد
حالا ديگه تو غربتش ستاره سر نمی زنه
تو لحضه های بی کسیش پرنده پر نمی زنه
با کوله بار خستگی تو جاده های خاطره
مسافر خسته من يه عمره که مسافره

***************

***************

هوای گريه دارم تو اين شب بی پناه .......... دنبال تو ميگردم دنبال يک تکيه گاه
دنبال اون دلی که تنهايی رو ميشناسه ...... دستهای عاشق من لبريز التماسه
هزار و يکشب من پر از صدای تو بود .......... گريه هر شب من فقط برای تو بود
سکوت شيشه ايمو صدای تو ميشکنه ...... تو آسمون عشقم شعر تو پر ميزنه
با تو دل سياهم به رنگه آسمونه .............. تو بغض من ميشکنن شعرهای عاشقونه
هزار و يکشب من پر از صدای تو بود .......... گريه هر شب من فقط برای تو بود

اونی که دوستش داری بهش نگو دوستش داری

میره و تنهات میزاره

اگه با ور ندری بهش بگو دوستش داری

میره و رو دلت پا میذاره

آره میدونم عاشقشی عاشق اون نگاهش

آره میدونم دربدری تا ببینیش باز دوباره

منم یه روزی مثل تو  عاشق بودم تا پای جون

عشقمو فریاد زدمو دربدری شدم نگو

رفتشو تنهام بذاره روی دلم پا بذاره

قلب منو سوزوندو رفت

ای به داد من رسیده، تو روزای خود شکستن

ای چراغ مهربونی، تو شبای وحشت من

ای تبلور حقیقت، توی لحظه‌های تردید

تو شبو از من گرفتی، تو منو دادی به خورشید

اگه باشی یا نباشی، برای من تکیه‌گاهی

برای من که غریبم، تو رفیقی جون پناهی

 

یاور همیشه مومن، تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری، برای من شده عادت

ناجی عاطفه من، شعرم از تو جون گرفته

رگ خشک بودن من، از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم، اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره، که منو دادی نشونم

وقتی شب شب سفر بود، توی کوچه‌های وحشت

وقتی هر سایه کسی بود، واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه شب، تپش هراس من بود

وقتی زخم خنجر دوست، بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونی، به تنم مرهم کشیدی

برام از روشنی گفتی، حلقه شبو دریدی

 

یاور همیشه مومن، تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری، برای من شده عادت

ای طلوع اولین دوست، ای رفیق آخر من

به سلامت سفرت خوش، ای یگانه یاور من

مقصدت هر جا که باشه، هرجای دنیا که باشی

اونور مرز شقایق، پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت، سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق، دست بی ریای من بود

یاور همیشه مومن، تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری، برای من شده عادت